یاران ناشناخته ام

چون اختران سوخته

چندان به خاک تیره فرو ریختند سرد

                                                 که گفتی

دیگر

       زمین

                  همیشه

                              شبی بی ستاره ماند.

آن گاه من که بودم

جغد سکوت لانه تاریک درد خویش،

چنگ زهم گسیخته زه را

یک سو نهادم

فانوس برگرفته به معبر درآمدم

گشتم میان کوچه مردم

این بانگ با لبم شرر افشان:

                                     «-آهای!

از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید!

خون را به سنگفرش ببینید!...

این خون صبحگاه است گویی به سنگفرش

کاین گونه می تپد دل خورشید

در قطره های آن...»

بادی شتابناک گذر کرد

بر خفته گان خاک،

افکند آشیانه متروک زاغ را

از شاخه برهنه ی انجیر پیر باغ...

«-خورشید زنده است!

     در این شب سیاه

آهنگ پر صلابت تپش قلب خورشید را

                                                     من

روشن تر

پر خشم تر

پر ضربه تر شنیده ام از پیش...

از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید!

از پشت شیشه ها...

.........................................................................

نو برگهای خورشید

بر پیچک کنار در باغ کهنه رست.

فانوس های شوخ ستاره

آویخت بر رواق گذرگاه آفتاب...

من بازگشتم از راه

جانم همه  امید

قلبم همه تپش.

چنگ زهم گسیخته زه را زه بستم

پای دریچه بنشستم.

وز نغمه ای

              که خواندم پر شور

جام لبان سرد شهیدان کوچه را

با نوشخند فتح شکستم:

«آهای !

این خون صبحگاه است گویی به سنگفرش

کاین گونه می تپد دل خورشید

در قطره های آن...

از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید

خون را به سنگفرش ببینید!

خون را به سنگفرش

ببینید!

خون را

به سنگفرش...»                              احمد شاملو



موضوعات مرتبط: شاملو

تاريخ : جمعه ٢ فروردین ۱۳٩٢ | ٥:٥٩ ‎ب.ظ | نویسنده : باران و مهدیه | نظرات ()